Depeche Mode @ Madrid (16-11-09)

Últimas Novas

RSS Reportaxes

Subscríbete a sección de Reportaxes e mantente informado.

Depeche Mode @ Madrid (16-11-09)

Escrito por Javier Querolt

Luns, 30 Novembro 2009 20:10

O luns 16 de Novembro, tivemos ocasión de deleitarnos co máis que xenial concerto de Depeche Mode en Madrid, dentro da xira "Tour of the Universe". No Palacio dos Deportes da capital unhas 16.000 persoas con idades que oscilaban entre os 20 e os 50 anos, case todos vestindo camisetas negras do grupo, encheron o recinto preparadas para dúas horas de viaxe pola dilatada carreira do trío británico Depeche Mode.

Trala actuación dos teloneiros, ou artistas invitados como se di agora, e cunha puntualidade británica, daría comezo o concerto. Soulsavers, o grupo invitado, ofreceu un digno precalentamento, musicalmente excelente aínda que un pouco apagado. Entre un grupo e outro a organización optou por poñer algo de minimal-tech, o que provocou cunha grande parte do público se puxese a bailar e a animar.

Pero todo quedou quedo por un instante no momento en que na pantalla xigante que había tralo escenario apareceu o logo do grupo, coas iniciais “DM”, para seguidamente estalar nun gran berro de xúbilo dos presentes.

Nuns minutos apareceron en escea Peter Gordeno (teclados) e Christian Eigner (batería), seguidos do trío protagonista: Andy Fletcher, Martin Gore e finalmente Dave Gahan. A modo de presentación tocaron tres temas do seu último álbum"Sounds of the Universe": "In chains", "Wrong" e "Hole to feed".

Despois comezaría a parte máis emotiva e épica do concerto, con temas como "Walking in my shoes" ou "Precious", ata o primeiro pico da noite, dado por o gran Martin L. Gore, o que a xente animaba con cánticos ("martin, martin, martin...") cantando, acompañado tan so do piano de Gordeno, o tremendo "Home".

Un público extasiado seguiría cantándoa ata o regreso o escenario de Dave Gahan, que so puido parar os cánticos co xa máis animado "Miles Away / The Truth Is". Nesta segunda parte do concerto, a pista do polideportivo comezaba a parecer unha discoteca. A xente non puido evitar bailar temas como "Policy of truth" ou "In your room". Como ven sendo habitual, no momento de tocar o ansiado "Enjoy the silence", Dave Gahan deixou o público asistente a labor de cantar as partes máis famosas do que probablemente sexa un dos seus maiores hits. A cambio, o grupo deleitounos cunha das máis espectaculares partes instrumentais (é algo que varían en cada xira) para este tema que xamais escoitei, para rematar con Gahan dicíndolle directamente a guitarra de Gore aquilo de "enjoy the silence".

A escenografía, aínda que sinxela (unha pantalla xigante tralo escenario e uns grupos de focos móviles), foi efectiva. Vídeos tremendamente expresivos, dirixidos polo sempre xenial Anton Corbijn, combinados con imaxes en directo do público e os artistas. A percusión, da man de Eigner, excelente. Gordeno, serio e perfecto. Fletcher, que tratou de animar o público e máis dunha ocasión parecía estar escondido no escenario (igual que no propio grupo, a pesar de ser un membro básico deste, aínda que sempre se viu esmagado pola voráxine creativa de Gore e ultimamente Gahan). Gahan, a pesar da idade, segue coa súa estética e enerxía habitual, transmitindo ó público esa imaxe mesiánica e carismática. E que dicir de Gore, o xenio detrás de Depeche Mode, discreto, profesional e simplemente incrible, xa que non parou nin un só instante nas dúas horas que durou o concerto.

Nos pactados bises, o grupo entregou a audiencia o ansiado "Stripped" e un apoteósico, espectacular e brutal "Personal Jesus", que definitivamente converteu o Palacio dos Deportes nunha discoteca abarrotada de xente coreando "Reach out and touch faith" nunha especie de loop que fixo tolear a tódolos alí presentes.En definitiva, un concerto, aínda que previsible e non tan aloucado como anos atrás, para non esquecer. Gracias, Depeche Mode.

Setlist:

In Chains
Wrong
Hole To Feed
Walking In My Shoes
A Question Of Time
Precious
World In My Eyes
Fly On The Windscreen
Sister Of Night
Home
Miles Away/The Truth Is
Policy Of Truth
It’s No Good
In Your Room
I Feel You
Enjoy The Silence
Never Let Me Down

One Caress
Stripped
Behind The Wheel
Personal Jesus